พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อให้ผู้เข้าชมได้รู้จักกับเหตุการณ์และเรื่องราวบางส่วนในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของอิหร่าน ที่ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในบริเวณพระราชวังซาอ์ด ออบอด์ การที่กระทรวงราชสำนักตั้งอยู่ใกล้กับพระราชวัง ถือว่าเป็นจุดสำคัญในการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์นี้ เอกสารบางส่วนจากคลังของกระทรวงนี้จึงถูกเลือกมาจัดแสดงในห้องต่าง ๆ ของพิพิธภัณฑ์ เช่น จดหมายราชการ รูปแบบการเขียนหนังสือราชการ ทรัพย์สินของราชวงศ์ การดูแลพระราชวัง การจัดแสดงตราประทับ และอัลบั้มภาพต่าง ๆ สิ่งที่เห็นได้จากเอกสารและหลักฐานในพิพิธภัณฑ์นี้ คือความพยายามของกระทรวงราชสำนักในการเพิ่มทรัพย์สิน อสังหาริมทรัพย์ และอำนาจของราชวงศ์ปาห์ลาวี
อาคารของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ใกล้ประตูทางเข้าซะอ์ฟรอนีเยห์ อยู่ระหว่างพระราชวังของกระทรวงราชสำนัก (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะ) กับพระราชวังขาว (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์มิลลัต) อาคารนี้เคยเป็นที่ตั้งของหน่วยทหารรักษาความปลอดภัยของราชวงศ์ ตัวอาคารมีหนึ่งชั้นครึ่ง ชั้นล่างมีหกห้อง ซึ่งต่อมาได้ถูกจัดแบ่งเป็นส่วนต่าง ๆ ดังนี้:
ส่วนรัชสมัยของเรซา ชาห์ (ปาห์ลาวีที่หนึ่ง)
เรซา ชาห์ ขึ้นครองราชย์ในปี 1304 ที่พระราชวังโกเลสตาน หลังจากครองราชย์ 15 ปี ก็ถูกปลดจากตำแหน่ง และเสียชีวิตในปี 1323 ที่เกาะมอริเชียสระหว่างการลี้ภัย ที่ประทับหลักของเขาคือพระราชวังมาร์มาร์ ในปี 1305 เขาสั่งให้สร้างพระราชวังชาห์วันด์ (หรือพระราชวังเขียว) บนพื้นที่สูงสุดของสวนซาอ์ด ออบอด์ เพื่อใช้เป็นที่ประทับฤดูร้อน
ส่วนรัชสมัยของมูฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี (ปาห์ลาวีที่สอง)
หลังจากที่พ่อของเขาถูกเนรเทศ มูฮัมหมัด เรซา ก็ขึ้นครองราชย์ และอยู่ในตำแหน่งจนกระทั่งเกิดการปฏิวัติอิสลาม เขาแต่งงานสามครั้ง ภรรยาของเขาคือ ฟาวซีเยห์ ซูรายา อัสฟานดิยารี และฟาราห์ ดิบา ในส่วนนี้ของพิพิธภัณฑ์จะจัดแสดงภาพถ่ายของภรรยาทั้งสามในการเดินทางทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ รวมถึงเอกสารเกี่ยวกับการบริหารจัดการพระราชวัง ตัวอย่างอัลบั้มภาพส่วนตัว และพิธีการต่าง ๆ ที่จัดขึ้นในพระราชวังซาอ์ด ออบอด์
ส่วนตราประทับและปกอัลบั้ม
มีการจัดแสดงตราประทับที่ใช้ในกระทรวงราชสำนัก ซองจดหมาย กระดาษหัวจดหมาย สมุดงานราชการ เอกสารเกี่ยวกับหน้าที่ทางพิธีการของกระทรวง นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือเสียงและภาพที่ใช้ในยุคของเรซา ชาห์ และมูฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และยังจัดแสดงปกอัลบั้มที่สวยงามจากศูนย์เอกสารของพระราชวัง อัลบั้มเหล่านี้ถูกใช้มากในช่วงปี 1940-1970 เพื่อเก็บเอกสารภาพของรัฐ ส่วนมากทำมือด้วยเทคนิคแบบดั้งเดิมของอิหร่าน เช่น ลายล่อลายดอก งานฝังไม้ งานแกะสลักจากงา และงานลงยาด้วยเงิน
