ฉาบเป็นเครื่องเคาะที่มีรูปร่างเป็นแผ่นทองเหลืองทรงกลมสองแผ่นที่มักจะตีกลองเข้าด้วยกัน ฉาบมักจะเป็นวัสดุทำจากทองเหลืองทรงกลมหรือแผ่นโลหะที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่างกันระหว่าง 20 ถึง 60 ซม. และมักใช้เชือกผูกเพื่อยึดไว้ตรงกลางด้านนอก ฉาบจะมีเสียงแตกต่างกันไปตามคุณสมบัติ ทางตอนใต้ของอิหร่าน ฉาบมักทำจากโลหะที่แข็ง ซึ่งกันเรียกว่า “Haftjoosh” ในแถบอ่าวเปอร์เซีย ในอดีต เชื่อกันว่าเนื่องจากฉาบเป็นโลหะและเสียงตีของฉาบจะทำให้ปีศาจกลัว จึงมักนำมาเล่นร่วมกับกลองดัมมามเพื่อปลดปล่อยร่างปีศาจออกจากกลองเพื่อนักดนตรีสามารถเล่นได้อย่างบริสุทธิ์ใจ ทางตอนใต้ของอิหร่าน ฉาบและดัมมัมมักเล่นด้วยฉาบเจ็ดอันโดยสามอันจะอยู่ด้านหน้าและอีกสี่อันเล่นที่ด้านหลัง    

ซอร์นา หรือ เซอร์นา เป็นเครื่องดนตรีเป่าประเภทโบราณของอิหร่าน ทำจากไม้ และจัดอยู่ในกลุ่มเครื่องดนตรีชนิดเป่าที่ใช้ลิ้นคู่ ซอร์นาในท้องถิ่นมักจะเล่นคู่กับกลองเดห์ล และในบางพื้นที่ เช่น บัคติยารีและเดซโฟล จะใช้ซอร์นาขนาดเล็ก ซอร์นาไม่ใช่แค่เครื่องดนตรีท้องถิ่นเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องดนตรีที่มีความเก่าแก่มาก ชื่อซอร์นา เซอร์นา หรือซอร์ไน ได้ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในบทกวีของกวีอิหร่าน  เครื่องดนตรีชนิดนี้มีความนิยมอย่างแพร่หลายในแคว้นโลเรสตาน  ซีสตานและบาลูจิสตาน รวมถึงโคราซาน

ราบาบ เป็นเครื่องดนตรีโบราณที่มีต้นกำเนิดจากแคว้นโคราซานในยุคอิสลาม  ซีสตานและบาลูจิสตาน และประเทศอัฟกานิสถาน เครื่องดนตรีนี้มีชื่อเรียกว่าราบาบมานานกว่า 1,000 ปี โดยในภาษาเปอร์เซียโบราณเรียกว่า “ราวาเดห์” ในตำราสมัยโบราณ รวมถึงภาษากรีกและละติน ก็ได้กล่าวถึงเครื่องดนตรีนี้ โดยเฉพาะในภาษาละตินใช้ชื่อว่า Pandora Persarum (พันโดราแห่งชาวเปอร์เซีย)กล่าวกันว่า บุคคลชื่อ “เนทัน ข่าน” ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณเชิงเขาพามีร์ในแคว้นบัดเคชานช่วงศตวรรษที่

ดนตรีพื้นเมืองของอิหร่านเป็นหนึ่งในรูปแบบดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และเช่นเดียวกับในอดีต บุคคลสำคัญจำนวนมากในประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของอิหร่านได้ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งแต่ละคนก็มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาและส่งเสริมดนตรีพื้นเมืองนี้ นอกจากนี้ “เรดีฟของดนตรีดั้งเดิม” ยังได้ถูกจดทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้รายการแรกของอิหร่านในเดือน เมห์ร ปี 1388  ดนตรีเรดีฟเครื่องเล่นในปัจจุบันของอิหร่านสืบทอดมาจากยุคของออกอ อาลีอักบัร ฟารอฮานี (นักเล่นทารของสมัยนาซิรุดดีน ชาห์) ซึ่งถูกเชิญตัวโดยมีร์ซา ตะกี ข่าน ฟารอฮานี (อามีรกาบีร)

นัรกิส อ็อบยาร์ (เกิดวันที่ 6 เดือนเอสฟันด์ ปี 1350 ตามปฏิทินอิหร่าน) ที่กรุงเตหะราน เป็นนักเขียน ผู้กำกับภาพยนตร์ และนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอิหร่าน สามีของเธอคือโมฮัมหมัดฮุเซน กอเซมี ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ เธอสำเร็จการศึกษาด้านวรรณคดีเปอร์เซีย และเริ่มเขียนเรื่องสั้นตั้งแต่ปี 1376  เธอได้เขียนผลงานสำหรับวัยรุ่น และเขียนรวมเรื่องสั้น

กามาล ตับรีซี (เกิดวันที่ 5 เมห์ร์ ปี 1338 ตามปฏิทินอิหร่านที่กรุงเตหะราน) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิหร่าน เขาเป็นหนึ่งในนักศึกษามุสลิมที่ยึดแนวทางของอิมามโคมัยนี และมีบทบาทในการถ่ายภาพยนตร์และภาพถ่ายในเหตุการณ์ยึดสถานทูตสหรัฐฯ ตับรีซีสำเร็จการศึกษาสาขาภาพยนตร์และโทรทัศน์จากมหาวิทยาลัยศิลปะ เขาเคยทำงานในหลากหลายสาขา ได้แก่ การตัดต่อ การผลิตและจัดทำ การออกแบบฉากและเครื่องแต่งกาย การถ่ายภาพยนตร์ การเขียนบท และการกำกับ

อัยด้า พะนอฮันเดห์ (เกิดวันที่ 17 ชะห์รีวัร์ ปี 1358 ตามปฏิทินอิหร่านที่กรุงเตหะราน) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ นักเขียนบท และผู้อำนวยการสร้างชาวอิหร่าน ในปี 1394  เธอได้รับรางวัล “อนาคตที่น่าจับตามอง” จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ 2015 ในสาย Un Certain

โมฮัมหมัดฮูเซน มะห์ดาวียอน์ (เกิดวันที่ 22 โอร์เดเบเฮ็ชต์ ปี 1360 ตามปฏิทินอิหร่าน – ที่เมืองบาโบล) เป็นผู้กำกับและนักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอิหร่าน จากผลงานภาพยนตร์สำคัญของเขา ได้แก่  ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่น   เหตุการณ์เที่ยงวัน   เลือดที่ตกค้าง   ลอตเตอรี   และ ต้นวอลนัต   เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาภาพยนตร์

อัศฆัร ฟัร์ฮาดี (เกิดวันที่ 17 โอร์ดีเบเฮชต์ ปี 1351 ตามปฏิทินอิหร่าน ที่เมืองโคมัยนีชาห์ร) เป็นผู้กำกับ นักเขียนบท และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอิหร่าน ในปี 2012 ภาพยนตร์เรื่อง A Separation (การแยกจากกันของนาเด็รและซิมิน) ที่เขากำกับได้รับรางวัล ออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม

ซัยยิด มุรตะซา อาวีนี (รู้จักกันในชื่อ คามราน) (เกิดเมื่อ 21 เดือนชะห์รีวัร์ ปี 1326 ที่เมืองเรย์ – เสียชีวิตเมื่อ 20 เดือนฟาร์วัร์ดีน ปี 1372 ที่ฟักเกห์) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์สารคดีและนักหนังสือพิมพ์สายวัฒนธรรมชาวอิหร่าน ผลงานสารคดีโทรทัศน์ของเขาเกี่ยวกับสงครามอิหร่าน-อิรัก