ปราสาทหรือเมืองโบราณชิยาค์ตั้งอยู่บนเนินเขาระหว่างสองแม่น้ำในช่องเขาที่รู้จักกันในชื่อ “วาวีเลห์” และที่เชิงเขาตัคต์พีรอนทางตะวันตกเฉียงเหนือและตัคต์นีเลห์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ในเขตซัรรีนออบอด์ อำเภอดาห์ลารอน ใกล้กับหมู่บ้านบอร์ดี ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นด้วยหินและปูน มีอายุย้อนไปถึงสมัยซาซาเนียน เนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับเมโสโปเตเมีย ปราสาทนี้เคยใช้เป็นคลังเก็บเสบียงด้วย กำแพงที่เหลือมีความยาวประมาณ 1,000 เมตร สูงระหว่าง 7 ถึง 10 เมตร และหนาประมาณ 2

ถ้ำค้างคาว เป็นถ้ำหนึ่งในจังหวัดอีลอม ตั้งอยู่ใกล้กับอำเภอดาห์ลารอน มีความยาว 255 เมตร กว้าง 30 เมตร และสูง 50 เมตร เนื่องจากมีค้างคาวหลายพันตัวอาศัยอยู่ จึงได้ชื่อว่า “ถ้ำค้างคาว” ถ้ำนี้อยู่ห่างจากดาห์ลารอนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 3 กิโลเมตร บนเชิงเขาที่มองเห็นอำเภอดาห์ลารอน หุบเขาและบ่อน้ำพุร้อนดาห์ลารอน

ท็อก์ชีรีน และ ฟาร์ฮ็อด เป็นสิ่งก่อสร้างโบราณจากยุคจักรวรรดิซาซาเนียน ตั้งอยู่ในจังหวัดอีลอม อำเภออีวอน เขตซาร์เนห์ หมู่บ้านเชเฮล ซัรอี ช่องเขาคูแช็ก สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติของอิหร่านเมื่อวันที่ 17 เอสฟันด์ 1381 ตามปฏิทินอิหร่านโดยมีหมายเลขทะเบียน 7969    

ทะเลสาบคู่ “ซิเยาะห์เฆาว์” เป็นทะเลสาบธรรมชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภออ๊อบดานาน จังหวัดอีลอม และถือเป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของพื้นที่นี้  ทะเลสาบแห่งนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางที่ราบและภูเขาที่ค่อนข้างสูง ชื่อ “ทะเลสาบคู่ซิเยาะห์เฆาว์” มาจากลักษณะเฉพาะที่มีทะเลสาบสองแห่งเชื่อมต่อกันด้วยช่องทางธรรมชาติ กว้าง 8 เมตร ลึก 4 เมตร และยาวประมาณ 70 เมตร น้ำของทั้งสองทะเลสาบใสสะอาดมาก จนสามารถมองเห็นก้นลึกถึง

ช่องเขาคาเฟรี ถือเป็นหนึ่งในสถานที่งดงามของเทือกเขาซากรอส ตั้งอยู่ด้านหลังเขื่อนซีเมเรห์หรือฮีนี มีนี ในเขตภูเขาสูงล้อมรอบด้วยภูเขากาบีร์กุห์, ดีนาร์กุห์ และมานเชต หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ช่องเขานี้และความงดงามอื่น ๆ ของจังหวัดอีลอมเกิดขึ้นได้ ก็คือการมีอยู่ของภูเขาสูงเหล่านี้ แม่น้ำที่ไหลผ่านช่องเขาคาเฟรี มีต้นกำเนิดจากภูเขาสูงตระหง่านกาบีร์กุห์ และหลังจากไหลผ่านช่องเขาคาเฟรี ก็จะไปรวมกับแม่น้ำซีเมเรห์ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่มีชื่อเสียงในพื้นที่ โดยแม่น้ำนี้ร่วมกับบ่อน้ำพุหลายแห่ง ได้สร้างทิวทัศน์งดงามในหุบเขาแห่งนี้ ช่องเขาคาเฟรีมีความยาวประมาณ 2

ในระยะไม่ถึง 10 กิโลเมตรจากชายแดนด้านตะวันตกของประเทศอิหร่าน ในจังหวัดอีลอม มีหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่โดดเด่นตั้งอยู่ ช่องเขาเซนกาน หรือที่รู้จักกันทั่วไปอย่างผิด ๆ ว่า “ถ้ำเซนกาน” เกิดขึ้นจากปรากฏการณ์การกัดเซาะของแม่น้ำ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองซาเลห์ออบ็อด จังหวัดอีลอมประมาณ 5 กิโลเมตร บนความสูง 560 เมตรจากระดับน้ำทะเล    

ช่องเขาร็อซยอเนห์ เป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ทางธรณีวิทยาที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอีลอม ทางตะวันตกของประเทศอิหร่าน ช่องเขาแห่งนี้เป็นหุบเขาแคบและลึกที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เขียวชอุ่ม ภายในช่องเขายังมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่าน ตำแหน่งของช่องเขานี้อยู่ห่างจากถนนสายอีลอม–บาเดเรห์ ประมาณ 50 กิโลเมตร พื้นที่ประมาณ 75 เฮกตาร์ของช่องเขาร็อซยอเนห์ ได้รับการประกาศให้เป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติ–ระดับชาติในปี 1388 และในปีเดียวกันนั้น ช่องเขานี้ก็ถูกขึ้นทะเบียนไว้ในบัญชีของอนุสรณ์ธรรมชาติระดับชาติของอิหร่าน การขึ้นทะเบียนดังกล่าวยังทำให้สถานที่แห่งนี้ได้รับการจัดอยู่ในประเภทที่สองของสหภาพสากลว่าด้วยการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN)    

สะพานเกาเมชาน เป็นสะพานโบราณที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซาซาเนียน สะพานแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองโพล์ดุคตาร์ ประมาณ 30 กิโลเมตร บนพรมแดนระหว่าง2จังหวัด คือ โลเรสตานและอีลอม และทอดข้ามแม่น้ำซีเมเรห์ สะพานนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติของอิหร่าน เมื่อวันที่ 3 อิสฟันด์ 1377 ภายใต้หมายเลขทะเบียน 2222 และถือเป็นการขึ้นทะเบียนร่วมในนามของทั้งจังหวัดโลเรสตานและอีลอม หนึ่งในลักษณะเด่นที่สุดของสะพานนี้คือ ความกว้างของช่วงโค้งหนึ่งช่วงของสะพาน

ซากสะพานแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณประมาณ 4 กิโลเมตรทางตอนเหนือของเมืองดัรเรห์ชะห์ร และทอดข้ามแม่น้ำซีเมเรห์ ในอดีต สะพานแห่งนี้เชื่อมโยงพื้นที่ซีเมเรห์กับเขตเตอร์ฮาน เข้าด้วยกัน และเชื่อกันว่าเป็นสิ่งก่อสร้างจากยุคราชวงศ์ซาซาเนียน ซึ่งเชื่อมโยงกับโบราณสถานอื่น ๆ ในเมืองดัรเรห์ชะห์ร นักเดินทางชาวอาหรับชื่อ อบูโดลัฟ ได้เขียนถึงสะพานนี้ไว้ในบันทึกการเดินทางของเขา (เมื่อปี ฮ.ศ. 1341) ว่า: “ระหว่างซีเมเรห์และเตอร์ฮาน มีสะพานขนาดใหญ่

มาญีน เป็นหนึ่งในเมืองของเขตดัรเรห์ชะห์ร จังหวัดอีลอม เมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้เทือกเขากาบีร์กุห์ และแม่น้ำซีเมเรห์ ภาษาถิ่นที่ชาวมาญีนใช้พูดคือ ภาษาโลรี สำเนียงบาลากรีเวห์ เมืองโบราณชื่อ มาห์ชีน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซีเมเรห์ในบริเวณหมู่บ้านเวอร์คามาเรห์ ในปัจจุบัน มาญีนถือเป็นหนึ่งในพื้นที่อยู่อาศัยที่เก่าแก่ที่สุดในอิหร่าน และจนถึงสมัยราชวงศ์ปาห์ลาวี เมืองนี้อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อาตาบัคแห่งโลร์ หลังจากมีการจัดตั้งจังหวัดอีลอมขึ้น เมืองมา มาญีนก็ถูกแยกออกจากจังหวัดโลเรสตานและถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอีลอม ในช่องเขาที่รู้จักกันในชื่อ คูลคานี