เครื่องดนตรี
การท่องเที่ยว เครื่องดนตรี เครื่องดนตรี

แตรบิวเกิล

แตรบิวเกิล  หรือที่เรียกอีกชื่อว่า แตร เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่าทองเหลืองที่มีโครงสร้างเรียบง่ายที่สุด ไม่มีปุ่มหรือวาล์วสำหรับเปลี่ยนระดับเสียง ผู้เล่นต้องใช้การเปลี่ยนรูปปากและวิธีการเป่าด้วยลมหายใจในการสร้างเสียงโน้ตต่าง ๆ ขอบเขตเสียงของบิวเกิลมีเพียงห้าโน้ตเท่านั้น ซึ่งเกิดจากแรงลมและฮาร์โมนิก  หนึ่งในภาพสลักโบราณที่สำคัญที่สุดของโลกด้านดนตรี ถูกค้นพบในแหล่งโบราณคดี “โชกามีช” จังหวัดคูเซสตาน ประเทศอิหร่าน ระหว่างปี ค.ศ. 1961–1966 ภาพสลักอายุ 3,400 ปีนี้ แสดงฉากงานเลี้ยงของนักดนตรีในยุคโบราณ ซึ่งมีนักดนตรีหลายคนกำลังเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ ท่าทางการนั่งและเล่นดนตรีของพวกเขาชี้ให้เห็นว่า นี่คือวงดนตรี (ออร์เคสตรา) วงแรกของโลกในภาพดังกล่าว มีนักดนตรีคนหนึ่งกำลังเล่นพิณ อีกคนเป่าบิวเกิล (แตร) อีกคนตีกลองทัมบัค และคนสุดท้ายคือ นักร้องที่กำลังร้องเพลงอยู่    

Read More
เครื่องดนตรี เครื่องดนตรี

ฉาบ

ฉาบเป็นเครื่องเคาะที่มีรูปร่างเป็นแผ่นทองเหลืองทรงกลมสองแผ่นที่มักจะตีกลองเข้าด้วยกัน ฉาบมักจะเป็นวัสดุทำจากทองเหลืองทรงกลมหรือแผ่นโลหะที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางต่างกันระหว่าง 20 ถึง 60 ซม. และมักใช้เชือกผูกเพื่อยึดไว้ตรงกลางด้านนอก ฉาบจะมีเสียงแตกต่างกันไปตามคุณสมบัติ ทางตอนใต้ของอิหร่าน ฉาบมักทำจากโลหะที่แข็ง ซึ่งกันเรียกว่า “Haftjoosh” ในแถบอ่าวเปอร์เซีย ในอดีต เชื่อกันว่าเนื่องจากฉาบเป็นโลหะและเสียงตีของฉาบจะทำให้ปีศาจกลัว จึงมักนำมาเล่นร่วมกับกลองดัมมามเพื่อปลดปล่อยร่างปีศาจออกจากกลองเพื่อนักดนตรีสามารถเล่นได้อย่างบริสุทธิ์ใจ ทางตอนใต้ของอิหร่าน ฉาบและดัมมัมมักเล่นด้วยฉาบเจ็ดอันโดยสามอันจะอยู่ด้านหน้าและอีกสี่อันเล่นที่ด้านหลัง    

Read More
เครื่องดนตรี เครื่องดนตรี

ซอร์นา

ซอร์นา หรือ เซอร์นา เป็นเครื่องดนตรีเป่าประเภทโบราณของอิหร่าน ทำจากไม้ และจัดอยู่ในกลุ่มเครื่องดนตรีชนิดเป่าที่ใช้ลิ้นคู่ ซอร์นาในท้องถิ่นมักจะเล่นคู่กับกลองเดห์ล และในบางพื้นที่ เช่น บัคติยารีและเดซโฟล จะใช้ซอร์นาขนาดเล็ก ซอร์นาไม่ใช่แค่เครื่องดนตรีท้องถิ่นเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องดนตรีที่มีความเก่าแก่มาก ชื่อซอร์นา เซอร์นา หรือซอร์ไน ได้ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในบทกวีของกวีอิหร่าน  เครื่องดนตรีชนิดนี้มีความนิยมอย่างแพร่หลายในแคว้นโลเรสตาน  ซีสตานและบาลูจิสตาน รวมถึงโคราซาน ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ยังใช้ในงานเลี้ยงรื่นเริงและในเวลาที่ร้องเพลงพื้นบ้านของภูมิภาคเหล่านี้ ในแคว้นโลเรสตาน  จะใช้ซอร์นาขนาดเล็ก ส่วนในบัคติยารีจะใช้ซอร์นาขนาดยาวสำหรับงานทั้งงานรื่นเริงและงานเศร้า ซอร์นาขนาดสั้นมักใช้ในงานที่เกี่ยวกับความเศร้าโดยเฉพาะ ซอร์นาในท้องถิ่นส่วนใหญ่จะเล่นคู่กับกลองเดห์ล ในบรรดานักเล่นซอร์นาอิหร่านที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อาลีอักบาร์ เมห์ดีพูร์ เดอเคอร์ดี ผู้เล่นเพลงนูรูซนอเมห์ (เพลงประจำเทศกาลปีใหม่) รวมถึงเรซา โมรีดี ดัลฟาน และชาเมียร์ซา โมราดี นักเล่นซอร์นาเล็ก (ซอร์นาขนาดสั้น)    

Read More
เครื่องดนตรี เครื่องดนตรี

ราบาบ

ราบาบ เป็นเครื่องดนตรีโบราณที่มีต้นกำเนิดจากแคว้นโคราซานในยุคอิสลาม  ซีสตานและบาลูจิสตาน และประเทศอัฟกานิสถาน เครื่องดนตรีนี้มีชื่อเรียกว่าราบาบมานานกว่า 1,000 ปี โดยในภาษาเปอร์เซียโบราณเรียกว่า “ราวาเดห์” ในตำราสมัยโบราณ รวมถึงภาษากรีกและละติน ก็ได้กล่าวถึงเครื่องดนตรีนี้ โดยเฉพาะในภาษาละตินใช้ชื่อว่า Pandora Persarum (พันโดราแห่งชาวเปอร์เซีย)กล่าวกันว่า บุคคลชื่อ “เนทัน ข่าน” ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณเชิงเขาพามีร์ในแคว้นบัดเคชานช่วงศตวรรษที่ 16 และร่วมสมัยกับ “อักบัรกาบีร” (จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์โมกุลของอินเดีย) ได้ทำการปรับปรุงรูปแบบของเครื่องดนตรีนี้ใหม่ราบาบในรูปแบบเครื่องสายที่ใช้คันชัก ในภาษาเปอร์เซียเรียกว่า “ราวาเวะ” (Ravaweh) มีตัวเรือนลักษณะคล้ายราบาบขนาดเล็ก ประกอบด้วยส่วนที่เป็นโพรงสองตอน เดิมทีเล่นด้วยคันชัก แต่ต่อมาได้พัฒนาเป็นการดีดด้วยไม้ดีดที่เรียกว่า “นาเคงก์ ” หรือ “ชาฮ์บาซ” ในอดีตราบาบมีเพียงสองสาย ต่อมาได้เพิ่มสายที่สาม และเรียกรุ่นที่พัฒนานี้ว่า “คามันเชห์” ในบรรดานักดนตรีราบาบที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ราฮิม โคชนาวาซ จากอัฟกานิสถาน และ บีญัน คามคาร์ จากอิหร่าน    

Read More
เครื่องดนตรี

ดนตรีพื้นเมืองของอิหร่าน

ดนตรีพื้นเมืองของอิหร่านเป็นหนึ่งในรูปแบบดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และเช่นเดียวกับในอดีต บุคคลสำคัญจำนวนมากในประวัติศาสตร์ร่วมสมัยของอิหร่านได้ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งแต่ละคนก็มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาและส่งเสริมดนตรีพื้นเมืองนี้ นอกจากนี้ “เรดีฟของดนตรีดั้งเดิม” ยังได้ถูกจดทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้รายการแรกของอิหร่านในเดือน เมห์ร ปี 1388  ดนตรีเรดีฟเครื่องเล่นในปัจจุบันของอิหร่านสืบทอดมาจากยุคของออกอ อาลีอักบัร ฟารอฮานี (นักเล่นทารของสมัยนาซิรุดดีน ชาห์) ซึ่งถูกเชิญตัวโดยมีร์ซา ตะกี ข่าน ฟารอฮานี (อามีรกาบีร) ให้เข้าร่วมราชสำนักเพื่อเผยแพร่ดนตรีอิหร่าน จากนั้น ออกอ โฆลามฮุเซน (หลานชายของออกอ อาลีอักบัร) ก็ได้ถ่ายทอดดนตรีนี้ให้แก่ลูกชายทั้งสองของอาลีอักบัรข่าน คือ มีร์ซา ฮูเซนกุลี และ มีร์ซา อับดุลลอฮ์ และสิ่งที่ได้รับความนิยมและใช้กันอย่างแพร่หลายในดนตรีอิหร่านยุคปัจจุบันก็คือ การจัดระเบียบดนตรีโดยสองอาจารย์นี้ในรูปแบบของบทเพลงและแนวการสอนที่เรียกว่า “เรดีฟดนตรี” เรดีฟ คือ ชุดของตัวอย่างทำนองในดนตรีอิหร่าน ซึ่งมีความหมายใกล้เคียงกับคำว่า “เรปร์ตัวร์” ในดนตรีตะวันตก ชุดเรดีฟหนึ่งชุดคือการรวบรวมตัวอย่างทำนองจากแต่ละ “กูเชะฮ์” (ส่วนย่อยของแต่ละเครื่องเล่น) ซึ่งแสดงความสัมพันธ์ของโน้ตที่ใช้ในกูเชะฮ์นั้นและอารมณ์ของมัน การรวบรวมและจัดระบบเรดีฟในรูปแบบปัจจุบันเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายราชวงศ์ซันด์และต้นราชวงศ์กอญาร์ หมายความว่าในช่วงต้นยุคราชวงศ์กอญาร์ ระบบ “มะกอม” ของดนตรีอิหร่านได้เปลี่ยนเป็นระบบ “เรดีฟดัสตะกอฮ์” และแทนที่มะกอมหลายแบบด้วย 7 ดัสตะกอฮ์ […]

Read More