ภาพวาดร้านกาแฟ เป็นรูปแบบหนึ่งของศิลปะการวาดภาพแบบอิหร่าน ซึ่งเป็นภาพวาดแนวเล่าเรื่อง ใช้สีน้ำมัน และมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับสงคราม ศาสนา และงานเฉลิมฉลอง รูปแบบศิลปะนี้เริ่มเฟื่องฟูในช่วงปลายราชวงศ์กอญาร์และต้นราชวงศ์ปาห์ลาวี ซึ่งตรงกับช่วงการเคลื่อนไหวเพื่อรัฐธรรมนูญในอิหร่าน ผลงานที่โดดเด่นหลายชิ้นจากศิลปินแนวนี้ได้ถูกรวบรวมและจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์เรซา อับบาซี ต้นกำเนิดของศิลปะนี้มาจากประเพณีการเล่าเรื่อง ขับเรื่องเล่าคร่ำครวญ และละครศาสนา ซึ่งมีมาตั้งแต่หลายศตวรรษก่อนที่ร้านกาแฟหรือร้านน้ำชาในอิหร่านจะเริ่มแพร่หลาย ศิลปะนี้เกิดขึ้นจากฝีมือของศิลปินที่ไม่ได้ผ่านการเรียนในสถาบันทางศิลปะในช่วงปลายยุคกอญาร์และต้นยุคปาห์ลาวี ศิลปะแนวนี้เริ่มได้รับความนิยมสูงสุด และต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940–1950 ก็ได้รับความสนใจจากศิลปินแนวโมเดิร์นของอิหร่าน

การสานเสื่อ หมายถึง การนำเส้นใยจากพืช (เซลลูโลส) มาสานเข้าด้วยกันด้วยมือหรือเครื่องมือพื้นฐานอย่างง่าย ซึ่งสามารถผลิตเป็นสิ่งของต่างๆ ได้ เช่น เสื่อรองนั่ง ผ้าเสื่อ (สำหรับปูอาหาร) ตะกร้าหลากหลายชนิด ภาชนะต่างๆ เป็นต้น การสานเสื่อยังรวมถึงงานฝีมือแขนงอื่นๆ เช่น การสานเปลือกไม้ การสานไม้ไผ่ การสานจากต้นกก การสานกิ่งไม้เล็ก

“กะลัมคอรี” หรือที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ชีตซาซี” คือศิลปะการพิมพ์หรือลงลวดลายบนผืนผ้า คำว่า “กะลัมคอรี” เป็นคำภาษาเปอร์เซียที่ถูกยืมไปใช้ในภาษาฮินดี โดยประกอบจากสองคำ ได้แก่ “กะลัม” (ปากกา) และ “คอรี” (งาน) ซึ่งมีความหมายโดยรวมว่า “งานศิลปะที่ทำด้วยปากกา” ศิลปะแขนงนี้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในยุคของชาห์อับบาส  (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 17) เนื่องจากความสนใจของราชสำนักและการสนับสนุนอย่างจริงจังต่อศิลปะประเภทนี้

การฝังหินเทอร์ควอยซ์ (Firoozeh Koobi) เป็นหนึ่งในแขนงงานหัตถกรรมไม่กี่ประเภทที่มีความงดงามและเสน่ห์เฉพาะตัวของงานฝีมืออย่างแท้จริง โดยว่ากันว่าศิลปะแขนงนี้มีอายุราว 60 ปี ย้อนกลับไปในสมัยที่ชายคนหนึ่งชื่อ ยูเซฟ ฮาคีเมียน ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ โมฮัมหมัด เรซา เริ่มทำการฝังหินเทอร์ควอยซ์ลงบนเครื่องประดับต่าง ๆ เช่น กำไล เข็มกลัด ต่างหู ฯลฯ

การทอเอียะห์รอมี เป็นหนึ่งในสายงานทอผ้าพื้นเมืองและงานทอผ้าแบบดั้งเดิมของอิหร่าน โดยเฉพาะในจังหวัดคูเซสตาน ผลิตภัณฑ์นี้เป็นผ้าทอที่ทำจากเส้นใยขนสัตว์และฝ้าย มีลวดลายเรขาคณิตเรียบง่าย ทอด้วยเครื่องทอผ้าด้วยมือ ในอดีตผ้าชนิดนี้ที่ไม่มีลวดลายจะถูกใช้เป็นผ้าคลุมเพื่อประกอบพิธีฮัจญ์ (การแสวงบุญ) แต่ในปัจจุบันเอียะห์รอมี ถูกทอในขนาดต่าง ๆ เพื่อใช้ทำพรมปูพื้น ผ้าปูโต๊ะ ผ้าปูที่นอน กระเป๋า และสินค้าคล้ายกัน ในเมืองยัซด์ มีผ้าทอชนิดหนึ่งชื่อว่า “ฮารามี” และในจังหวัดอีลอม

ไม้ไผ่ หรือ อ้ออินเดีย เป็นพันธุ์ไม้ไผ่ชนิดหนึ่ง โดยถูกนำเข้ามายังอิหร่านครั้งแรกพร้อมกับเมล็ดพันธุ์ชา โดย กาชิฟ้ลซัลตานะฮ์ ตามความเชื่อของบางคน อุตสาหกรรม การจักสานไม้ไผ่ เริ่มต้นขึ้นเมื่อ “อาจารย์วัลทรี” จากประเทศจีนเดินทางมายังเมือง ลาฮีญาน และพัฒนาอย่างต่อเนื่องโดยความร่วมมือของช่างฝีมือชาวอิหร่านซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขา การจักสานไม้ไผ่ เป็นหนึ่งในหัตถกรรมพื้นบ้านของจังหวัด กีลาน วัตถุดิบหลักได้จากต้นไผ่ชนิดนี้ การจักสานไม้ไผ่เริ่มเป็นที่แพร่หลายในพื้นที่กีลานราว