อ่างเก็บน้ำ ชีช บอดกีร์ เป็นของยุคร่วมสมัย ตั้งอยู่ในเมืองยัซด์ ย่าน ชีช บอดกีรี ซอย ชีช บอดกีร์ ผลงานนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นผลงานแห่งชาติของอิหร่านเมื่อวันที่ 4 ฟัรวัรดีน ปี 1357 ของอิหร่าน โดยมีหมายเลขการขึ้นทะเบียน 1600 อ่างเก็บน้ำนี้ตั้งอยู่ในละแวกที่มีชื่อเดียวกันในเมืองยัซด์

อาคารมัสอูดีเยห์ เป็นอาคารประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นในยุคราชวงศ์กาจาร์ ตั้งอยู่ที่ จัตุรัสบะฮาเรสตาน กรุงเตหะราน อาคารหลังนี้สร้างขึ้นบนพื้นที่ขนาด 15,600 ตารางเมตร โดยมีพื้นที่ใช้งานประมาณ 9,000 ตารางเมตร  อาคารหลังนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งใน โบราณสถานแห่งชาติของอิหร่าน เมื่อวันที่ 27 เดือนเดย์ ปี 1377 โดยมีหมายเลขทะเบียน 2190

มัสยิดญาเมียะอ์วารอมีน หรือ มัสยิดวันศุกร์แห่งวารอมีน เป็นมัสยิดเก่าแก่ที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ อิลคานิด และถือเป็นหนึ่งในอาคารที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองวารอมีน การก่อสร้างมัสยิดแห่งนี้เริ่มขึ้นในสมัยของ สุลต่านมูฮัมหมัด คูดาบันเดห์ และเสร็จสมบูรณ์ในสมัยของพระโอรสของเขา งาน ปูนปั้น (แกะสลักปูน) ภายในมัสยิดแห่งนี้ นับเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่สวยงามที่สุดของศิลปะปูนปั้นแบบอิหร่าน    

สวนพฤกษศาสตร์แห่งชาติอิหร่าน เป็นสวนขนาดใหญ่ มีพื้นที่ประมาณ 145 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงเตหะราน แถวเขต ชีตเกร์ และอยู่ตรงเชิงเขาทางใต้ของเทือกเขาแอลบอร์ซ การออกแบบและสร้างสวนนี้เริ่มขึ้นในปี 1348 โดยผู้เชี่ยวชาญชาวอิหร่านร่วมกับผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศ และมีการวางแผนผังของสวนอย่างเป็นระบบ แผนหลักของสวนนี้ให้ความสำคัญกับการสร้าง พื้นที่จำลองพืชพรรณธรรมชาติ ที่แสดงถึงลักษณะของพืชจากแต่ละภูมิภาคของอิหร่าน รวมถึงจากภูมิภาคอื่น ๆ ทั่วโลก นอกจากนี้

ช่องเขาวาชี หรือ ช่องเขาซาวาชี เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ห่างจากเมือง ฟีรูซกูห์ ประมาณ 17 กิโลเมตร คำว่า “วาช” ในภาษากีลัก (ภาษาท้องถิ่น) แปลว่า “ทุ่งหญ้า” ที่นี่นอกจากจะมีธรรมชาติที่สวยงามแล้ว ยังมีโบราณสถานด้วย หนึ่งใน จารึกหินจากยุคกาญาร์ ที่มีชื่อเสียงก็อยู่ที่ช่องเขานี้ จารึกอีกสองแห่งอยู่ที่:

ถนนซีทีร์ หรือชื่อเดิมว่าถนนเกาวอมุ้ซซัลตานะห์ เป็นถนนสายหนึ่งที่อยู่ในเขต 12 ของกรุงเตหะราน ถนนสายนี้เริ่มจากถนนอิมามโคมัยนีทางตอนใต้ และสิ้นสุดที่ทางแยกของถนนญุมฮูรีกับถนนมีร์ซา คูแช๊กคานทางตอนเหนือ ถนนซีทีร์ถือเป็นถนนเก่าแก่สายหนึ่งของเตหะราน และเนื่องจากมีสถานที่ทางศาสนาอยู่หลายแห่ง เช่น โบสถ์คริสต์ (นักบุญเปโตร) ธรรมศาลายิวไฮอีม และวิหารไฟของศาสนาโซโรอัสเตอร์ อาเดรียน ถนนสายนี้จึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ถนนแห่งศาสนา” ชื่อ “ซีทีร์”

อาคารออตโตมันและสะพานโรมันในเตหะราน เป็นหนึ่งในโบราณสถานที่หลงเหลือมาจากยุคราชวงศ์ออตโตมัน ในช่วงเวลานั้น หนึ่งในทูตของรัฐบาลออตโตมันได้สร้างคฤหาสน์ขึ้นในย่าน อิลาฮิยะห์ ของกรุงเตหะรานในปัจจุบัน อาคารหลังนี้ถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 19 โดยทูตของจักรวรรดิออตโตมัน และยังคงเป็นสมบัติของรัฐบาลตุรกีมาจนถึงทุกวันนี้ ในช่วงศตวรรษที่ 19 ซึ่งตรงกับยุคราชวงศ์ซาฟาวีของอิหร่าน ทูตออตโตมันคนหนึ่งได้สร้างสวนและคฤหาสน์ไว้ในย่านอิลาฮิยะห์ และยังเป็นของรัฐบาลตุรกีอยู่จนถึงปัจจุบัน ด้วยภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ที่ว่ารัฐออตโตมันเป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากจักรวรรดิโรมันตะวันออก จึงมีชื่อว่า “โรมัน” เหลืออยู่บนสะพานเล็ก ๆ

พิพิธภัณฑ์มัณฑนศิลป์ (เตหะราน) เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ในกรุงเตหะราน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1338 และวัตถุที่เก็บรวบรวมส่วนใหญ่เป็นของศตวรรษที่สิบถึงสิบสี่ ฮิจเราะฮ์ศักราช อาคารพิพิธภัณฑ์มีสี่ชั้น แต่ละชั้นมีผลงานเฉพาะ ชั้นล่างของนิทรรศการถาวรของพิพิธภัณฑ์ งานแกะสลักไม้  งานไม้ และงานกระเบื้อง ชั้นแรกแสดงการทอผ้าและการเย็บและการเย็บปักถักร้อยแบบอิหร่านดั้งเดิม ชั้นสองมีห้าส่วนแยกส่วน : ส่วนงานแกะสลักโลหะ งานแกะกระจก งานแกะสลักไม้

น้ำพุอาลี (ในภาษาท้องถิ่นเรียกว่า “เช็ชเมลี”) เป็นหนึ่งในสถานที่โบราณและแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของเมือง เรย์ ซึ่งตั้งอยู่ในเขต 20 ของเทศบาลกรุงเตหะราน น้ำพุแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้กับสถานที่สำคัญต่าง ๆ เช่น สุสานอิบนิ บาบูเยห์ หอคอยทูกรุล ป้อมรัชกัน และอยู่ใต้กำแพงเมืองโบราณของเรย์ น้ำพุอาลีผุดขึ้นจากหินผาขนาดใหญ่ และไหลไปทางทิศใต้ แล้วเบี่ยงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ชื่อเดิมของน้ำพุนี้คือ

เมืองภาพยนตร์แห่งอิหร่าน (หรือชื่อเดิม เมืองภาพยนตร์ฆอซาลี) หรือที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า “เมืองฮาทามี” เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของกรุงเตหะราน ซึ่งภายในมีฉากจำลองถนนและอาคารต่าง ๆ สำหรับใช้ในการถ่ายทำภาพยนตร์และซีรีส์อิหร่าน โดยส่วนใหญ่ฉากในเมืองภาพยนตร์แห่งนี้จำลองจากยุคเรซา ชาห์ และช่วงต้นของยุคมูฮัมหมัด เรซา ชาห์ อย่างไรก็ตาม ภายในพื้นที่นี้ยังมีฉากเมืองกูฟะห์  จำลองขึ้นด้วย ฉากต่าง ๆ ที่นี่เป็นแบบจำลองของอาคารและถนนที่เคยมีอยู่จริงในกรุงเตหะรานสมัยก่อน