ในปี 1346 ตามปฏิทินอิหร่าน  ได้มีการสร้างเขื่อนแห่งหนึ่งชื่อว่า “เขื่อนลัตยอน์” บนแม่น้ำญาจ์รูด เพื่อใช้เป็นแหล่งน้ำดื่มสำหรับประชาชนในกรุงเตหะราน การก่อสร้างเขื่อนนี้ทำให้เกิดทะเลสาบที่สวยงามขึ้นด้านหลังเขื่อน ซึ่งมีทัศนียภาพงดงามและดึงดูดผู้คนจำนวนมาก ชื่อของเขื่อนลัตยอน์มาจากหมู่บ้านที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งจมหายไปใต้น้ำหลังจากมีการกักเก็บน้ำในเขื่อน พื้นที่รอบเขื่อนมีสภาพภูมิอากาศที่เย็นสบายและเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติและผู้ที่รักความสงบ เขื่อนคอนกรีตแห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในแหล่งน้ำหลักของกรุงเตหะราน โดยจัดหาน้ำดื่มถึง 30% ของความต้องการทั้งหมดของเมืองหลวงแห่งนี้  

พิพิธภัณฑ์ภาชนะเครื่องใช้ในพระราชวังซาอ์ดอาบาด ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตมรดกทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ซาอ์ดอาบาด อาคารหลังนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 2,600 ตารางเมตร ถูกออกแบบโดยวิศวกรฟัรมานฟาร์มาอียอน์ ตามคำสั่งของเรซา ชาห์ และก่อสร้างขึ้นในระหว่างปี 1315–1318 ตามปฏิทินอิหร่าน โดยมีพื้นที่ใช้สอย 1,800 ตารางเมตร และเป็นอาคารสองชั้น ผนังด้านนอกของอาคารเดิมทำจากหินหยาบ ต่อมาในปี 1350 ได้รับการบูรณะและขยายตามคำสั่งของอัชรัฟ ปาห์ลาวี

มนุษย์ยุคถ้ำ การปีนเขาและการเดินป่าเหล่านี้เองคือจุดเริ่มต้นของแนวคิดการเดินทางรอบโลกของทั้งสองคน การพบกับ “นูเบล” นักปั่นจักรยานชาวฝรั่งเศสที่กำลังเดินทางจากปารีสไปไซ่ง่อน เมืองหลวงของเวียดนามในขณะนั้น ยิ่งปลุกความฝันในการเดินทางของพวกเขาให้แรงกล้ายิ่งขึ้น อีกหนึ่งกิจกรรมที่พี่น้องคู่นี้ชื่นชอบก็คือการเข้าร่วมการแข่งขันจักรยานทั้งในและต่างประเทศ หลังจากใช้เวลาศึกษาข้อมูลนานถึงสามปี ทั้งคู่ก็เริ่มต้นการเดินทางในปี 1333 จากบ้านเกิดของตนด้วยเงินเพียง 90 ดอลลาร์ โดยมีเป้าหมายคือการเดินทางไปดูโลกกว้าง สิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็น ด้วยแรงบันดาลใจและความรักในการผจญภัย ระหว่างทาง พวกเขาได้จัดแสดงนิทรรศการ นำเสนอผลงานจากประเทศต่าง

พิพิธภัณฑ์ขุมทรัพย์น้ำแห่งซาอ์ด ออบอด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพระราชวังเขียว และทางตะวันตกของอาคารต้อนรับของประธานาธิบดีแห่งอิหร่าน อาคารพิพิธภัณฑ์นี้เป็นอาคารเก่าแก่ตั้งแต่ยุคราชวงศ์กอจาร์และราชวงศ์ปาห์ลาวีที่2โดยแบ่งออกเป็นสองส่วนหลักและรอง ส่วนรองของอาคารนี้เคยเป็นสำนักงานพิเศษของโมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ซึ่งสร้างขึ้นในยุคปาห์ลาวีที่สอง โดยใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองและข้าราชบริพาร หลังจากที่อาคารถูกย้ายผู้ใช้งาน ก็ได้ส่งมอบให้กับนายพลเกษรอี (ผู้ดูแลความปลอดภัยของกองทัพ) ภายในพิพิธภัณฑ์มีเอกสารและหลักฐานเกี่ยวกับน้ำ เช่น สมุดบันทึกของผู้ควบคุมน้ำ  หนังสือบริจาคทรัพย์ รวมถึงเครื่องมือและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการน้ำ เช่น ถ้วยน้ำ

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อให้ผู้เข้าชมได้รู้จักกับเหตุการณ์และเรื่องราวบางส่วนในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ของอิหร่าน ที่ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในบริเวณพระราชวังซาอ์ด ออบอด์ การที่กระทรวงราชสำนักตั้งอยู่ใกล้กับพระราชวัง ถือว่าเป็นจุดสำคัญในการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์นี้ เอกสารบางส่วนจากคลังของกระทรวงนี้จึงถูกเลือกมาจัดแสดงในห้องต่าง ๆ ของพิพิธภัณฑ์ เช่น จดหมายราชการ รูปแบบการเขียนหนังสือราชการ ทรัพย์สินของราชวงศ์ การดูแลพระราชวัง การจัดแสดงตราประทับ และอัลบั้มภาพต่าง ๆ สิ่งที่เห็นได้จากเอกสารและหลักฐานในพิพิธภัณฑ์นี้ คือความพยายามของกระทรวงราชสำนักในการเพิ่มทรัพย์สิน อสังหาริมทรัพย์ และอำนาจของราชวงศ์ปาห์ลาวี

ชั้นใต้ดินของพระราชวังมิลลัต ซึ่งเดิมเคยเป็นเรือนกระจกของพระราชวัง ได้ถูกปรับปรุงให้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเฉพาะทาง ระหว่างปี 1345 ถึง 1349 ตามคำสั่งของพระราชินีฟาราห์ ปาห์ลาวี และด้วยความร่วมมือของวิศวกรชาวฝรั่งเศส หลังจากการปฏิวัติอิหร่าน พิพิธภัณฑ์นี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น “พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชนชาติ” และเปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี 1370 ในพิพิธภัณฑ์มีผลงานล้ำค่าจากทั่วโลก ทั้งที่ซื้อมาและได้รับบริจาคมา แสดงให้เห็นถึงอารยธรรมโบราณก่อนยุคอิสลาม ยุคอิสลาม และศิลปะจากแอฟริกา

รถยนต์หลวงของราชวงศ์ปาห์ลาวี ซึ่งหลังการปฏิวัติอิหร่านได้ถูกทิ้งร้างและไม่ได้ใช้งานอีกเลย บางคันแทบจะถูกลืมเลือนไป ปัจจุบันได้ถูกบูรณะซ่อมแซม และนำมาจัดแสดงในรูปแบบของ พิพิธภัณฑ์รถยนต์หลวงแห่งแรกของประเทศ ให้ประชาชนได้เข้าชม พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงรถยนต์หลากหลายรุ่น เช่น Mercedes-Benz 600  Mercedes-Benz 300SL  Rolls-Royce  Cadillac และอื่น ๆ ซึ่งแต่ละคันล้วนมีคุณสมบัติพิเศษและการใช้งานที่แตกต่างกันออกไป  ตัวอย่างเช่น Mercedes-Benz

หนึ่งในอาคารที่สวยงามและน่าทึ่งของกลุ่มอาคารในเขตซาอ์ด ออบอด์คือ “พิพิธภัณฑ์ศิลปะวิจิตร” ซึ่งตั้งอยู่บริเวณตอนใต้สุดของซาอ์ด ออบอด์  พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ดึงดูดผู้ที่ชื่นชอบศิลปะจำนวนมากในแต่ละวัน โดยมีทั้งหมด 3 ชั้น พื้นที่ใช้สอยรวมประมาณ 3,600 ตารางเมตร  อาคารหลังนี้สร้างขึ้นในยุคของเรซา ชาห์ โดยเริ่มก่อสร้างในปี 1319 แต่หลังจากที่เรซา ชาห์ถูกเนรเทศในปี 1320 การก่อสร้างจึงหยุดลงกลางคัน

อาคาร “เชฮ์เรฮอเยะ มอน์เดการ์” เป็นหนึ่งในอาคารยุคกาญาร์ ภายในเขตซาอ์ด ออบอด์ ซึ่งเรซา ชาห์ ได้จัดตกแต่งเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังหลังจากที่เข้าพำนักบนเนินเขาอาลีคาน และสร้างพระราชวังเขียว   อาคารหลังนี้ และอาคารทางใต้ (ซึ่งปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปินฟาร์ชียอน) เดิมเคยเป็นสองอาคารหลักในสวนเดียวกัน โดยแบ่งเป็นอาคารภายนอกและอาคารภายใน อาคารภายนอก (พิพิธภัณฑ์ฟาร์ชียอน) เป็นบ้านพักฤดูร้อนที่มีระเบียงมีหลังคาครอบล้อมอยู่สามด้าน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ ส่วนอาคารภายใน

พิพิธภัณฑ์คลารา อับการ์ ตั้งอยู่ในส่วนกลางของเขตซาอ์ด ออบอด์ อาคารหลังนี้เคยเป็นที่พักฤดูร้อนของไลลา ปาห์ลาวี พระธิดาคนสุดท้องของโมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และยังถือเป็นอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ล่าสุดในบริเวณนี้ด้วย  อาคารดังกล่าวได้รับการปรับปรุงและเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์มินิเอเจอร์ของอับการ์ ในปี 1373 โดยความพยายามขององค์การมรดกวัฒนธรรมแห่งอิหร่าน เนื่องในโอกาสวันพิพิธภัณฑ์สากล  ภายในพิพิธภัณฑ์ แบ่งพื้นที่จัดแสดงออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งแสดงผลงานของคลารา อับการ์ ซึ่งรวมถึงภาพวาดเกี่ยวกับวัฒนธรรมพื้นบ้าน