โนว์ชอบอด์ เป็นชื่อเมืองที่ตั้งอยู่ในแคว้นอารอนและบิดโกล์ ของกาชาน เมืองโนว์ชอบอด์เชื่อมต่อกับเมืองอารอนและบิดโกล์ทางทิศตะวันออกซึ่งมีถนนยาว 2 กิโลเมตร เชื่อมต่อกับเมืองกาชานจากทางใต้ด้วยความยาว 9 กิโลเมตร และจากทางตะวันตกด้วยถนนยาว 7 กิโลเมตรไปยังเซฟิดชาห์ร และจากทางเหนือติดกับทะเลทรายตอนกลางของอิหร่าน
สมบัติศิลปะตกแต่งอิสฟาฮานและพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยอิสฟาฮาน เป็นพิพิธภัณฑ์2แห่งในอิสฟาฮาน คอลเลกชันนี้ประกอบด้วยคอลเลกชันผลงานศิลปะในสาขาต่างๆ ซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในคฤหาสน์ รอกีบคอเนห์ (ซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังชะฮอร์บอค์ในสมัยก่อน) และยังมีการจัดนิทรรศการต่างๆ ภายในพิพิธภัณฑ์นี้ในโอกาสต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นนิทรรศการเกี่ยวกับศิลปะอิสลาม เช่น งานเขียนอักษร และภาพวาดร้านกาแฟ เป็นต้น
เมืองใต้ดิน หรือ เมืองใต้ดินประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ใต้โครงสร้างปัจจุบันของเมืองนูชาบอด์ ในส่วนกลางของเมืองอาราน และ บิดโกล์ ซึ่งตั้งอยู่ในกลุ่มอาคารประวัติศาสตร์อ่างเก็บน้ำ ชอเลห์ซีย์ของนูชาบอด์ คอลเลกชันนี้มีอายุกว่า 1,500 ปี และมีความเกี่ยวพันกับยุคซาสซานิด (จุดเริ่มต้นของอิสลาม) ไปจนถึงยุคซาฟาวิด เมืองนูชาบอด์เป็นเมืองหลวงของกษัตริย์อนูชีร์วานแห่งราชวงศ์ซาสซานิด ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองอารานและบิดโกล์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นผลงานประจำชาติชิ้นหนึ่งของอิหร่าน
ปราสาท กูว์กัด เป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่และน่าสนใจในจังหวัดกุลพัยกาน ในมณฑลอิสฟาฮานของอิหร่าน ปราสาทนี้ตั้งอยู่ห่างจากถนนหลักระหว่างกุลพัยกานกับกรุงเตหะรานประมาณ 5 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในเมืองที่ชื่อว่า กูว์กัด ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองของจังหวัดกุลพัยกาน โดยปราสาทนี้ถูกใช้เป็นสถานีแวะพักสำหรับคาราวานในช่วงเวลาสงบศึก และถูกใช้เป็นป้อมปราการทางทหารในช่วงสงครามหรือการโจมตีของศัตรู ปัจจุบันอาคารนี้ตั้งอยู่ที่ถนนอายาตุ้ลลอฮ์ กุลพัยกานีย์ ในซอยที่ชื่อว่า “กัลเอห์” และในปัจจุบันถูกใช้เป็นโรงแรมแบบดั้งเดิมระดับ3ดาว อาคารนี้มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และได้ถูกบันทึกในทะเบียนมรดกชาติของอิหร่าน โดยมีเอกสารที่เป็นของตระกูลชอยัซเตห์ ในปัจจุบัน
ทะเลทรายมารันญาบ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง อารานและบีดโกล ในประเทศอิหร่าน พื้นที่ทะเลทรายแห่งนี้มีขอบเขตดังนี้ •ทางเหนือจรด ทะเลสาบเกลืออารานและบีดโกล •ทางตะวันตกติดกับ ทะเลทรายมาซีเล และทะเลสาบเกลือ โฮซ์ซุลตอน กับ โฮซ์ซอมาเรห์ •ทางตะวันออกติดกับ ทะเลทรายบันรีค และ อุทยานแห่งชาติทะเลทราย •ทางใต้ติดกับตัวเมืองอารานและบีดโกล ระดับความสูงเฉลี่ยของทะเลทรายมารันญาบ อยู่ที่ประมาณ 850 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล จุดเด่นของทะเลทรายแห่งนี้คือ ความปลอดภัย อากาศที่ค่อนข้างพอเหมาะ ความหลากหลายของแหล่งท่องเที่ยว ทรัพยากรธรรมชาติและสัตว์ป่า ซึ่งทั้งหมดนี้ช่วยส่งเสริมให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม และมีศักยภาพในการลงทุนทางการท่องเที่ยวดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากตลอดทั้งปี
ทะเลสาบกาวโคนี หรือที่เคยเรียกกันว่า บึงกาวโคนี เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูงตอนกลางของประเทศอิหร่าน โดยมีพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัด อิสฟาฮาน และบางส่วนอยู่ในจังหวัด ยัซด์ ซึ่งเป็นจุดปลายทางของแม่น้ำ ซาเยนเดรูด ที่ไหลลงสู่ทะเลสาบแห่งนี้ ทะเลสาบกาวโคนี ถือเป็นหนึ่งในทะเลสาบที่มีชื่อเสียงของที่ราบสูงภาคกลางของอิหร่าน โดยมีพื้นที่ครอบคลุมถึง 476 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ห่างจากเมืองอิสฟาฮานไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 137 กิโลเมตร และห่างจากเมือง วาเรซเนห์ ประมาณ 30 กิโลเมตร อยู่ใกล้กับบริเวณเนินทราย ระดับความสูงของทะเลสาบจากระดับน้ำทะเลอยู่ที่ 1,470 เมตร และมีความลึกสูงสุดประมาณ 150 เซนติเมตร ทะเลสาบหรือบึงแห่งนี้อุดมไปด้วยทรัพยากรทางชีวภาพ และยังมีบทบาททางนิเวศวิทยาหลายด้าน นอกจากนี้ยังเป็น แหล่งอาศัยของนกอพยพ จำนวนมาก และด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ ทำให้ทะเลสาบกาวโคนีกลายเป็นหนึ่งใน แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ที่น่าสนใจของภูมิภาค
ในปี ฮ.ศ. 1012 (ตรงกับปี 632 ตามปฏิทินอิหร่าน) ได้เริ่มมีการก่อสร้าง คาราวานซารายแห่งมารันญาบ ขึ้นใน ทะเลทรายมารันญาบ ตามคำสั่งของ พระเจ้าอับบาสมหาราช (ชาห์อับบาส) แห่งราชวงศ์ซาฟาวี พระองค์ทรงมีนโยบายสร้างคาราวานซาราย (ที่พักสำหรับกองคาราวาน) ตามเส้นทางหลักที่มีผู้คนสัญจรพลุกพล่าน เพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางและการค้า โดยคาราวานซารายมารันญาบ ถูกสร้างขึ้นบนเนินเขา ใกล้กับ บ่อน้ำและคลองน้ำจืด ทางตอนใต้ของ ทะเลสาบเกลือ ออกอเคซร์ เนฮาวันดี ซึ่งเป็นผู้ปกครองเมืองกาชานในขณะนั้น ได้เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างคาราวานซารายหลังนี้ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยอิฐ คาราวานซารายนี้มีบทบาทสำคัญทั้งในฐานะ ที่พักของนักเดินทาง และ ฐานป้องกันทางยุทธศาสตร์ เนื่องจากตั้งอยู่บนเส้นทางสำคัญที่เชื่อมระหว่างเมืองหลวง อิสฟาฮาน กับเมืองศักดิ์สิทธิ์ มัชฮัด [
น้ำตกเซมีรอม ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเซมีรอมไปทางทิศตะวันออกประมาณ 4 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากเมืองอิสฟาฮานไปทางทิศใต้ประมาณ 160 กิโลเมตร น้ำตกแห่งนี้ตั้งอยู่ใน หุบเขาแคบที่มีชื่อเดียวกัน ล้อมรอบด้วยหน้าผาหินสูงชัน บรรยากาศธรรมชาติรอบน้ำตกมีความเขียวชอุ่มและเป็นภูเขาสูง ทำให้น้ำตกเซมีรอมกลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน น้ำตกมีความสูงประมาณ 35 เมตร และมีการจัดพื้นที่สำหรับ พักผ่อนและตั้งแคมป์ ของนักท่องเที่ยวโดยรอบ บริเวณนี้มีอุณหภูมิเย็นมากในเวลากลางคืน แม้ในช่วงฤดูร้อนก็ยังรู้สึกหนาวเย็น น้ำตกเซมีรอมได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น แหล่งมรดกธรรมชาติลำดับที่ 91 ของประเทศอิหร่าน โดย องค์กรมรดกทางวัฒนธรรม เมื่อวันที่ 20 เดือนบะฮ์มัน ปี 1389 อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา น้ำตกแห่งนี้ประสบปัญหาอย่างรุนแรงจาก การขุดบ่อน้ำมากเกินไป และ ปริมาณฝนที่ลดลง ส่งผลให้น้ำตกมีปริมาณน้ำน้อยลงอย่างมาก และ เผชิญความเสี่ยงต่อการแห้งขอด
รอบๆ เมือง อิสฟาฮาน เคยมี หอเลี้ยงนกพิราบ อยู่ประมาณ 3,000 หลัง ในอดีต ซึ่งในปัจจุบันเหลืออยู่เพียงบางส่วนเท่านั้น ในอดีต หอเลี้ยงนกพิราบเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นอย่างชาญฉลาด เพื่อให้นกพิราบสามารถอยู่อาศัยได้อย่างสะดวกสบาย และเลือกใช้เป็นที่พักถาวร โครงสร้างของหอจะต้องออกแบบมาอย่างดีเพื่อ ป้องกันอันตรายจากสัตว์นักล่า และ สิ่งคุกคามต่าง ๆ หอเลี้ยงนกพิราบของอิสฟาฮาน ขึ้นชื่อในด้านความแข็งแรงทนทาน และถูกออกแบบอย่างแม่นยำเพื่อให้สามารถป้องกันศัตรูของนกพิราบ เช่น นกเค้าแมว หรือ อีกา ไม่ให้สามารถเข้ามาในหอได้ง่าย หอแต่ละหลังสามารถรองรับนกพิราบได้เป็นจำนวนมาก — บางแห่งเคยมีนกพิราบอาศัยอยู่สูงสุดถึง 25,000 ตัว เลยทีเดียว ภายในหอ มีการจัดวางรังนกไว้อย่างเป็นระเบียบจำนวนมาก ทำจากวัสดุธรรมชาติ เช่น ดินผสมฟาง (คล้ายวัสดุอิฐโบราณ) ซึ่งช่วยควบคุมอุณหภูมิให้เหมาะสม ทำให้ในฤดูร้อนรังเย็น และในฤดูหนาวรังอบอุ่น หอเลี้ยงนกพิราบในอิสฟาฮานจึงไม่เพียงแต่เป็นตัวอย่างที่ดีของ สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นแบบยั่งยืน แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของ มรดกทางวัฒนธรรมและเกษตรกรรม ของภูมิภาคนี้ด้วย โดยในอดีตมูลนกพิราบถูกนำมาใช้เป็นปุ๋ยชั้นดีในไร่นา
ห้องโถงอัชรัฟ เป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นในยุคราชวงศ์ซาฟาวี ตั้งอยู่ในเมืองอิสฟาฮาน บนถนนเซเพห์ ถนนอิสตานดารี อาคารแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติของอิหร่านเมื่อวันที่ 15 เดือนเดย์ ปี 1310 (ตามปฏิทินอิหร่าน) ด้วยหมายเลขทะเบียน 106 ห้องโถงอัชรัฟ เคยเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์และเป็นที่พำนักของราชสำนักในยุคซาฟาวี ต่อมาในสมัยราชวงศ์กอญาร์ ถูกใช้เป็นบ้านของซาริมุดเละห์ ผู้บัญชาการกองทัพในอิสฟาฮาน จากนั้นกลายเป็นโกดังเก็บอาหารสัตว์และที่พักของทหารรัสเซีย เคยเปลี่ยนการใช้งานหลายครั้ง เช่น เป็นสำนักงานสาธารณสุข สำนักทะเบียน สำนักงานการศึกษา ศิลปวัฒนธรรม และสำนักงานพิธีการของผู้ว่าราชการ ห้องโถงแห่งนี้เริ่มก่อสร้างในสมัยชาห์อับบาสที่ 2 และแล้วเสร็จในสมัยชาห์สุไลมาน ตั้งอยู่ในเขตประวัติศาสตร์ของรัฐบาลซาฟาวี ใกล้กับโรงเก็บอานม้า ห้องโถงตัยมูรี เตาฮีดคอเนห์ และพระราชวังเชเฮลโซตูน ตัวอาคารสร้างขึ้นทั้งหมดด้วยโครงไม้ หลังคาเรียบตั้งอยู่บนเสาขนาดใหญ่หนาที่เคลือบทอง