สะพาน โคชคอน (ตามภาษาท้องถิ่นของเมืองโลรี ชื่อว่า โคชคู ) เป็นสะพานโบราณที่มีรูปแบบการก่อสร้างย้อนหลังไปถึงสมัย Al Hasnawieh การก่อสร้างสะพานนี้มีขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 (ฮิจเราะฮ์ศักราช) ตามคำจารึกที่มีอยู่ การก่อสร้างสะพาน โคชคอน เริ่มขึ้นในช่วงสมัยของ Badr bin Hasnawieh ในปีฮิจเราะฮ์ศักราชที่ 389 และการสร้างกินเวลานาน 10 ปี สะพานนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนักหลังจากฝนตกหนักในสัปดาห์แรกของหน้าฝน
น้ำตกบีเชห์ เป็นหนึ่งในน้ำตกในเมือง โครรัมออบอด ในเขตปาปี ในหมู่บ้าน บีเชห์น้ำตกบีเชห์เป็นอุทธยานแห่งชาติลำดับที่ 48 ที่รวมอยู่ในรายการมรดกทางธรรมชาติของอิหร่านโดยองค์กรมรดกวัฒนธรรมเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2550
มัสยิดสุลต่านี เป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของเมืองโบรูเญิร์ด ซึ่งสร้างขึ้นใจกลางเมืองและอยู่ติดกับตลาดโบรูเญิร์ด มัสยิดแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยของฟาตาห์อาลี ชาห์ กาจาร์ บนซากปรักหักพังของมัสยิดที่มีความเก่าแก่มาก และเป็นหนึ่งในมัสยิดประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีการสร้างแบบที่คล้ายกันสองที่ทั้งในเมืองกัซวีนและเตหะราน และมัสยิดทั้ง3แห่งนี้รู้จักกันในชื่อมัสยิดชาห์ในสมัยราชวงศ์ปาห์ลาวี สถาปัตยกรรมของมัสยิดสุลต่านีในโบรูเญิร์ด ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสถาปัตยกรรมของมัสยิดชาห์ในเตหะราน ในแง่ของรูปแบบสถาปัตยกรรม มัสยิดสุลต่านีในโบรูเญิร์ด เป็นมัสยิดที่มีเฉลียงสี่แห่ง และแผนผังของมัสยิดนี้คล้ายคลึงกับมัสยิดอิมามในเตหะรานและมัสยิดอัลนบีในกัซวีน แต่มีขนาดใหญ่กว่าและเก่าแก่กว่า มัสยิดสุลต่านีแห่งโบรูเญิร์ด เป็นมัสยิดประวัติศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิหร่านตะวันตก โดยมีพื้นที่มากกว่า 7,000 ตารางเมตร
ห้องอาบน้ำชีเชะ (ห้องอาบน้ำกระจก) ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของถนนบุลวาร์ดเคอร์ดิสตานในเมืองซานันดัจ ใกล้กับสะพานและมัสยิด “มอลลาวีซี” และถือเป็นหนึ่งในอาคารสาธารณะและเก่าแก่ของเมืองซานันดัจ ห้องอาบน้ำนี้ประกอบด้วยพื้นที่ทางเข้า โถงทางเดิน ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และห้องอาบน้ำร้อนซึ่งมีเสาหินรองรับ แท่นนั่ง น้ำพุร้อนและเย็น อ่างน้ำ และพื้นที่ส่วนตัวในอาคารนี้มีลักษณะเฉพาะตัว ห้องอาบน้ำสำหรับผู้หญิงตั้งอยู่ในตรอกถัดไปใกล้ๆ ห้องอาบน้ำแห่งนี้ ประตู หน้าต่าง และกระจกสี ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ “ห้องอาบน้ำกระจก” นั้น แทบไม่หลงเหลืออยู่แล้ว หนึ่งในคุณลักษณะเด่นของอาคารนี้คือการตกแต่งด้วยงานปูนปั้น ซึ่งประกอบด้วยลวดลายต่างๆ ของพืชและสัตว์ คาดว่าอาคารแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์กอญาร์ ห้องอาบน้ำชีเชะ ยังคงถูกใช้งานอยู่จนถึงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ในปี 1383 (ปฏิทินอิหร่าน) ห้องอาบน้ำแห่งนี้ได้รับการบูรณะอย่างสมบูรณ์ และมีแผนจะเปิดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ รวมถึงจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ภาพถ่ายถาวรของแคว้นเคอร์ดิสตาน แต่เพียงหนึ่งปีหลังการบูรณะ ห้องอาบน้ำก็ถูกปิด การที่มีท่อระบายน้ำของเมืองซานันดัจพาดผ่านใกล้ๆ ทำให้น้ำรั่วซึมเข้าสู่ผนังของอาคาร ซึ่งส่งผลให้ผนังบางส่วนของห้องอาบน้ำประวัติศาสตร์แห่งนี้พังทลายลงทุกวัน หากสถานการณ์นี้ยังคงดำเนินต่อไป ก็มีแนวโน้มสูงว่าผนังทั้งหมดของอาคารจะพังลงในอนาคตอันใกล้
ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกลุ่มอาคาร “อาศิฟ วาซีรี” มีห้องอาบน้ำขนาดเล็กตั้งอยู่ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในห้องอาบน้ำที่สวยที่สุดในภูมิภาคตะวันตกของประเทศ อาคารหลังนี้สร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมอิสฟาฮานี เช่นเดียวกับห้องอาบน้ำอื่นๆ ในจังหวัด แต่มีขนาดเล็กกว่า ประกอบด้วยพื้นที่ทางเข้า ห้องพักคอย ห้องอาบน้ำเย็น ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า โถงกลาง ห้องอาบน้ำร้อน อ่างน้ำ พื้นที่ส่วนตัว ห้องไฟ (ที่ใช้ให้ความร้อน) ห้องสุขา และพื้นที่เสริมสำหรับแหล่งเก็บน้ำ อาคารนี้มีเสาหินจำนวนหกต้นที่ตกแต่งด้วยลวดลายเกลียวเชือก อีกทั้งยังประดับด้วยงานปูนปั้นที่ประณีต กระเบื้องเคลือบดินเผาสีน้ำเงิน การแกะสลักบนหัวเสา และเสาหินต่างๆ การตกแต่งลวดลายเกลียวเชือกบนเสาและหัวเสาถือเป็นลักษณะพิเศษเฉพาะของห้องอาบน้ำนี้ ห้องอาบน้ำแห่งนี้เคยถูกใช้เฉพาะภายในครอบครัวอาศิฟเท่านั้น
อาคารอาศิฟ หรือ บ้านอาศิฟ วาซีรี เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์กอญาร์ ตั้งอยู่ในเมือง ซานันดัจ บนถนนอิมามโคมัยนี ตรงข้ามกับพิพิธภัณฑ์ซานันดัจ อาคารแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในโบราณสถานของชาติอิหร่าน เมื่อวันที่ 15 เดือนเดย์ ปี 1375 ตามปฏิทินอิหร่าน ด้วยหมายเลขทะเบียน 1822 อาคารอาศิฟ หรือที่รู้จักกันในชื่อ “บ้านเคิร์ด” ในเมืองซานันดัจ ถือเป็นสัญลักษณ์ของอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวเคิร์ด และเป็นหนึ่งในสมบัติทางชาติพันธุ์วิทยาที่มีคุณค่าที่สุดของแคว้นเคอร์ดิสตาน อาคารแห่งนี้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการวัฒนธรรม “บ้านเคิร์ด” ในปัจจุบัน ประกอบด้วยพื้นที่จัดแสดงและห้องนิทรรศการของพิพิธภัณฑ์ และถือเป็นหนึ่งในอาคารที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองซานันดัจ โดยตั้งอยู่บนถนนชาห์พูร์ ใกล้กับมัสยิดดารุ้ลเอห์ซาน อาคารหลังนี้สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซาฟาวี โดย “อาศิฟ อะอ์ซัม” (มีร์ซา อะลี นากี ข่าน ลัชกัรเนวิส)
หนึ่งในอาคารเก่าแก่และน่าชมของเมือง ซานันดัจ คือ อาคารวะกีล ซึ่งตั้งอยู่บนถนนเกชอวัร อาคารหลังนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวและสืบทอดกันมาในตระกูล วะกีล ซึ่งเป็นตระกูลที่มีบทบาทสำคัญทางอำนาจในประวัติศาสตร์ของแคว้นเคอร์ดิสตานมาโดยตลอด อาคารวะกีลเป็นกลุ่มอาคารขนาดใหญ่ ประกอบด้วยส่วนกลางหลักที่ตั้งอยู่ตรงกลาง และมีส่วนอื่นๆ ล้อมรอบอยู่โดยรอบ
เนินปราสาทซีวีเยห์ มีอายุย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 3 และ 4 ฮิจเราะห์ (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 9–10) ตั้งอยู่ในหมู่บ้านซีวีเยห์ เมืองซาเกซ สถานที่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติของอิหร่านเมื่อวันที่ 10 เดือนเมห์ ปี 1380 ด้วยหมายเลขทะเบียน 4018 ควรกล่าวเพิ่มเติมว่า หมู่บ้านแห่งนี้เคยเป็นกรรมสิทธิ์ของตระกูล กัยโคส์ราวีจากเผ่า เฟซอิลาฮ์ เบกีย์
ทะเลสาบซารีบาร์ หรือ ซารีวาร์ เมืองมารีวาน เป็นหนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดเคอร์ดิสตาน ซึ่งเปล่งประกายงดงามดั่งอัญมณีทางตะวันตกของประเทศ เมืองมารีวาน ตั้งอยู่ห่างจากเมืองซานันดัจไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 125 กิโลเมตร มารีวานมีจุดเด่นทั้งทางธรรมชาติ เช่น พื้นที่ป่าไม้แน่นขนัด ด่านพรมแดนบาชมาก์ และทะเลสาบซารีวาร์ อีกทั้งยังมีบรรยากาศเป็นมิตรและอัธยาศัยไมตรีของชาวเมือง ด้วยทำเลที่ตั้งซึ่งอยู่ใกล้กับเขตธรรมชาติ อูรามาน ทำให้มารีวานกลายเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยวทั้งชาวอิหร่านและชาวต่างชาติ – –
พาลันกาน เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเขตศูนย์กลางของเมือง คัมยาราน จังหวัดเคอร์ดิสตาน ประเทศอิหร่าน ประวัติความเป็นมาของหมู่บ้านนี้ย้อนไปได้ถึงยุคก่อนเข้าสู่ศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ห่างจากหุบเขา แทงโยร์ เพียง 800 เมตร และอยู่บริเวณต้นทางของเขตธรรมชาติ อูรามาน เคอร์ดิสตาน บ้านเรือนในหมู่บ้านนี้มีลักษณะพิเศษ คือ สร้างแบบขั้นบันได (บ้านชั้นบนคือหลังคาของบ้านชั้นล่าง) ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของภูมิประเทศภูเขา หมู่บ้านนี้เคยถูกทำลายหลายครั้ง และสร้างขึ้นใหม่หลายคราว พาลันกาน เคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของราชวงศ์ อัรดะลาน ก่อนยุคของ เฮลูคาน อัรดะลาน นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่มองว่า พาลันกานเป็นถิ่นกำเนิดของราชวงศ์อัรดะลาน และตั้งแต่การก่อตั้งรัฐอัรดะลานในปี ค.ศ. 1168 จนถึงการย้ายศูนย์กลางอำนาจไปยัง ป้อมฮะซันออบอด์ เมืองซานันดัจ ในราวปี ค.ศ. 1600 เป็นเวลากว่า 400 ปี ที่พาลันกานทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการปกครองของผู้นำราชวงศ์อัรดะลาน